Klimatski alarm iz dubina okeana

Neočekivano otkriće u dubinama okeana moglo bi da promeni razumevanje klimatskih promena. Naime, naučnici su otkrili da deo ugljenika koji bi trebalo da ostane zarobljen na dnu okeana zapravo "curi" tokom putovanja ka dubinama, što bi moglo da umanji sposobnost okeana da ublažava klimatske promene. Sitne čestice koje tonu, poznate kao morski sneg, oslobađaju rastvoreni ugljenik i azot dok se spuštaju u duboko more. Te iscurele hranljive materije postaju neposredni izvor hrane za mikrobe koji žive u okolnoj morskoj vodi. Morski sneg se sastoji od sitnih grudvica mrtvih algi, mikroba i drugog organskog materijala koji lebdi kroz okean. Prema studiji, kada ove čestice dostignu dubinu od oko 2 do 6 kilometara, ogroman hidrostatički pritisak počinje da istiskuje rastvorenu organsku materiju iz njih. Naučnici su dugo pretpostavljali da se veliki deo ugljenika koji nosi morski sneg na kraju zakopava u dubokim okeanskim sedimentima. Međutim, ako velike količine ugljenika iscure pre nego što čestice stignu do morskog dna, manje ugljenika može biti trajno uskladišteno u sedimentima nego što se ranije verovalo. Da bi istražili proces, istraživači su u laboratoriji rekreirali morski sneg koristeći mikroskopske alge koje se prirodno zgrušavaju dok tonu kroz okean. Njihovi eksperimenti su pokazali da polovina sadržaja ugljenika jedne čestice iscurela tokom tonuća. Većina oslobođenog materijala sastojala se od proteina i ugljenih hidrata koje mikrobi dubokog okeana mogu lako da konzumiraju. Za samo dva dana, brojnost bakterija porasla je 30 puta što sugeriše da je ovaj mehanizam verovatno rasprostranjen širom svetskih okeana. Tim dalje planira da traži molekularne otiske ovog procesa i u površinskim i u dubokim vodama Arktika. Ukoliko su njihovi nalazi tačni to znači da će se velike količine ugljenika ispustiti nazad u atmosferu što može imati teške posledice po klimu u godinama koje su pred nama.