Kazahstan obnavlja populacije i staništa tigrova

Posle više od 70 godina, tigar se ponovo vratio u divljinu Kazahstana. Ženka amurskog tigra puštena je u rezervat Ile-Balkaš, u okviru programa obnove nekadašnjeg staništa ove vrste. Cilj nije samo povratak jedne životinje, već stvaranje stabilne populacije i obnova čitavog ekosistema u kojem je tigar nekada bio vrhunski predator. Ženka amurskog tigra po imenu Umit, što na kazahstanskom znači „nada“, puštena je u rezervat prirode Ile-Balkaš, na jugoistoku zemlje. Na vratu ima ogrlicu sa satelitskim praćenjem, pa će stručnjaci moći da prate njeno kretanje i prilagođavanje novom staništu. Za Kazahstan je ovo istorijski trenutak. Tigar je iz zemlje nestao sredinom 20. veka, a poslednje pouzdano zabeleženo viđenje bilo je 1948. godine. Nekada je ovim prostorom vladao kaspijski ili turanski tigar, ali su lov, uništavanje staništa i nestanak plena doveli do njegovog izumiranja. U Kazahstan se dovode amurski tigrovi, jer su genetska istraživanja pokazala da su veoma bliski nekadašnjem kaspijskom tigru. Zbog toga stručnjaci smatraju da upravo amurski tigar može da bude osnova za obnovu populacije u Centralnoj Aziji. Ali pre nego što se tigar vratio, moralo je da se vrati i njegovo stanište. Kroz program obnove rezervata Ile-Balkaša obnovljeni su močvarni i šumski predeli, kao i populacije životinja koje predstavljaju prirodan plen tigra – među njima divlje svinje, jeleni i kulani. Ideja je da se obnovi čitav ekosistem. Tigar se nalazi na vrhu lanca ishrane i njegov povratak može da utiče na ravnotežu među drugim vrstama. Zato stručnjaci prvo moraju da obezbede dovoljno prostora, hrane i bezbednih uslova za život. U prethodne dve godine u rezervat su stigla dva amurska tigra iz Holandije, a iz Rusije su dopremljena još četiri. Deo životinja služi za formiranje buduće populacije, dok se neke pripremaju za život u prirodi. Ovo predstavlja početak praktične faze programa čiji je krajnji cilj samoodrživa populacija od oko 50 tigrova. Ako program uspe, Ile-Balkaš bi mogao da postane jedno od najvažnijih područja za obnovu tigrova u Centralnoj Aziji. Borba pegavih i prugastih sova U šumama severozapadne Amerike vodi se neobična borba za prostor, hranu i opstanak. Na jednoj strani je severna pegava sova, autohtona vrsta starih šuma Pacifičkog severozapada, a na drugoj – prugasta sova, vrsta koja je ranije živela hiljadama kilometara istočnije. Severna pegava sova živi isključivo u starim šumama velikih četinara na pacifičkom severozapadu, a proteklih decenija bila je na ivici izumiranja zbog seče šuma. Sa druge strane, prugasta sova je poreklom iz istočnog dela Severne Amerike. Početkom 20. veka počela je da se širi svoja staništa kroz Vašington, Oregon i Kaliforniju. Do područja severne pegave sove stigla je sredinom prošlog veka. Prugasta sova je veća, prilagodljivija i agresivnija. Ima širi izbor plena i može da koristi različita staništa, pa lakše osvaja teritorije. Dve vrste zato dolaze u direktnu konkurenciju. Takmiče se za hranu, prostor i mesta za gnežđenje, a prugaste sove mogu da ometaju razmnožavanje pegavih sova i da ih potisnu sa njihovih teritorija. Posledice se vide i u brojnosti populacije. Istraživanja pokazuju da je prisustvo prugaste sove jedan od glavnih razloga zbog kojih populacija severne pegave sove nastavlja da opada. Drugi veliki problem je gubitak i promena staništa. Na područjima gde su istraživači uklanjali prugaste sove, populacije severnih pegavih sova su se uglavnom stabilizovale. istraživanja otkrivaju da se povećao broj dveju manjih vrsta — zapadne vrišteće sove i severnog ćuka — na mestima gde su prugaste sove uklonjene.